Home-Start: het verhaal van Evelien

Evelien van den Heuvel is vrijwilliger bij Home-Start, een landelijke programma dat in Utrecht wordt uitgevoerd door U Centraal. Vrijwilligers bieden ondersteuning aan ouders met jonge kinderen die in een lastige situatie verkeren. "Als vrijwilliger kun je nooit de rol van een professional overnemen, dat moet je ook niet willen, maar je kunt wel een hele mooie aanvulling zijn."

Evelien: "Ruim een jaar ben ik als vrijwilliger van Home-Start bij Isma en haar gezin betrokken geweest. Isma en haar man komen uit Algerije en wonen sinds een paar jaar in Nederland. Hun zoontje Yani was bijna 2 jaar toen ik voor het eerst bij hen thuis kwam. De ouders hadden zorgen over de ontwikkeling van Yani en met name moeder had sterk het gevoel dat er iets niet klopte. Yani was als pasgeboren baby extreem rustig, ontwikkelde zich motorisch erg langzaam en leek niet tot nauwelijks contact te maken. Daarnaast was zijn taalontwikkeling nog niet op gang gekomen. Het consultatiebureau deelde de zorgen van moeder en ze kreeg daarom een verwijsbrief voor verder onderzoek.

Isma voelde zich vaak alleen en verloren. Haar familie woonde nog in Algerije en haar man was veel aan het werk. Veel sociale contacten hadden ze niet. Ook bleek dat ze net weer zwanger was van haar tweede kindje en ze voelde zich daardoor enorm moe. Moeder had daardoor behoefte aan wat steun. En dat kon ik haar gelukkig bieden.


Dromen

Ik ben een dagdeel per week naar haar toe gegaan. In die uren hebben we veel gepraat, over haarzelf, haar cultuur, haar dromen en over haar zorgen rondom Yani. Ook speelde ik met Yani en probeerden we, als het weer het toe liet, naar buiten te gaan. De flat waarin ze wonen is heel klein, dus Yani heeft daardoor behoefte aan wat meer bewegingsvrijheid. Naast het bieden van een luisterend oor kon ik Isma ook heel praktisch helpen. Dat deed ik door mee te gaan naar afspraken voor het onderzoek van Yani.

Er was een heel traject in gang gezet om hem te observeren en te onderzoeken. Isma vond het fijn als ik mee ging, want dan voelde ze zich gesteund en ik kon haar helpen met de soms nog lastige Nederlandse taal. Ik was daardoor een soort tussenpersoon geworden tussen het gezin en de professionele hulpverleners. Dat werkte voor alle partijen heel prettig. Als vrijwilliger kun je nooit de rol van een professional overnemen, dat moet je ook niet willen, maar je kunt wel een hele mooie aanvulling zijn.

Energie

Na ruim een jaar intensief contact stond het gezin er heel anders voor. Isma was bevallen van haar tweede zoontje en had daardoor weer veel meer energie. Yani bleek een autismespectrumstoornis te hebben en kreeg voor 2 en later 3 dagen in de week een plek bij een speciaal kinderdagcentrum. Daar kunnen ze hem helpen zich verder te ontwikkelen. En de dagen dat hij daar is, heeft Isma ruimte om zich met andere dingen bezig te houden. Zo besteedt ze veel tijd aan Nederlandse les en spreekt en begrijpt ze alles inmiddels veel beter. Hierdoor hoef ik niet meer mee naar afspraken om dingen te vertalen. Het is voor haar heel fijn om de regie weer in eigen hand te hebben. En het gaat zelfs zo goed met haar dat ze zich heeft opgegeven om zelf als vrijwilliger aan de slag te gaan. Mooier kan toch niet!

Contact houden

Ik kon mijn hulp met een gerust hart afronden. Al zullen we ook contact blijven houden, want ik vind het leuk om te horen hoe het iedereen vergaat. In zo’n jaar bouw je echt een band op en ik vind het heel bijzonder dat een gezin je zo toe laat in hun leven. Juist in een fase waarin ze zich heel kwetsbaar voelen. Het is fijn dat je dan ook echt iets kunt betekenen."